திருமுகத் தொளிவற்று; பெருவினைகளில் உற்றுச் சீர்கெட்ட பாவி ஆனேன்நான் ஒரு முகமாய் உனதிடம் மனந்திரும்பிட, ஊக்கம் அருள், பரனே.

துரிச்சையினால் என் அசுத்தம் நிறைந்து நல் சோபிதம் நான் இழந்தேன்பேய்ப் பரீட்சையினாலும் மயக்கம் அடையும் இப் பாவிக் கிரங் கையனே.

பாதகர் மீதில் பரிதபியாமலும், பாவம் பெறாமலும் நீ-சுத்த நீதியை நோக்கில், உனது சமூகத்தில் நிற்பவர் ஆர், துய்யனே?

தன் புண்ணி யத்தால் எவனும் மன்னிப்புறத் தக்கவன் இல்லை மெய்யாய்எந்தை! உன் தயையால் உன் திருச்சுதன் மூலமாய் உண்டு பொறுப் பெனக்கே.

மண்ணையே நோக்கி உழன்று தவிக்கும் என் வஞ்சக நெஞ்சதனை-நேராய் விண்ணையே நோக்கிடப் பண், இறைவா; உனை வேண்டி மன்றாடுகின்றேன்.

மாறுபாடான இவ் வேழைக்கிரங்கி நீ மன்னிப்பருள் வதன்றி,-எனக் காறுதலாக உனது நல் ஆவியை அனுக்கிரகித்தாள், பரனே.